Toegegeven, ik kan me over heel veel zaken vreselijk opwinden maar er is er een waar ik zo vaak tegen aan loop dat ik me daar nu maar eens over wil uitspreken….Uniformen!

Het dragen ervan, de mensen die het (vaak met zeer ongepaste trots) dragen, de mensen die het een ander opleggen om er een te dragen, de volkomen onterechte status die er aan verleend wordt en het volslagen doel dat voorbij wordt geschoten met het dragen ervan….alles irriteert me er verschrikkelijk aan!

Zelfs op de behoorlijk vrije middelbare school die ik bezocht, waar het idividu juist centraal stond, werden wij geacht allemaal de zelfde korte broek en t-shirt te dragen tijdens de gymles. Ik verdomde het simpelweg! Als je voor een gemeleerde groep mensen een eenduidige outfit kiest, zijn er hooguit 3 van de 10 die de smakeloos gekleurde en bepalende snit kunnen hebben. Toen al maakte ik bezwaar omdat niet iedereen alles staat en dus de dikkere, kleinere, blekere, te dunne of minder mooi gevormde kinderen als diep ongelukkige wezens de gymzaal in slenterde en zich al helemaal niet meer aan de gevraagde gymnastische inspanningen wilden wagen.

Mijn eerste zaterdagbaantje bij de SPAR liep ik er ook meteen tegen aan…..die belachelijke schorten met zo'n baret die je op moest als je op een versafdeling ging werken! Ik vertelde dat ik een contactallergie had voor kaas,vleeswaren en brood en dus niet op deze afdelingen kon werken. Ik werd toen caissiere, die droegen een donkergoen schots-geruite, wijde blouse…..iets beter te doen.

Toen ik jaren later mijn koksexamen deed en door de beroemde horecafamilie Fagel geexamineerd werd was daar weer het 'uniform-issue'. Het koksuniform is op mannen ontworden…zo'n stijve rechte, blauw/witte ruitjesbroek, een witte (altijd te grote) koksbuis, stevige zwarte werkmansschoenen met stalen neus, een koksdoek die je als shawltje om moet knopen en, jawel, een koksmuts! Ik nam het risico om dat anders te doen, met uiteraard in mijn achterhoofd dat de hygiene de reden van deze 'combat uitvoering' is. Ik droeg witte gympies die je uit kan wassen, rolden de mouwen van mijn koksbuis tot boven m'n ellboog op, knoopte de koksdoek (het shawltje) als een driehoekig hoofddoekje om mijn hoofd en gooide die gekke koksmuts in de vuilnisbak. Alleen mijn docent fronsde 's ochtends voor het examen zijn wenkbrauw maar de examencommissie heb ik er nooit over gehoord! Later, toen ik als gediplomeerd kok in de restaurantkeukens werkte heb ik, op een schort na, nooit meer iets ook maar in de richting van een uniform gedragen.

Pakken, die 3-delige doodgravers outfits, horen ook tot de categorie uniformen natuurlijk. In het dagelijks leven niet onaantrekkelijke ,frisse jongens die ineens een 'kantoorbaan' krijgen, veranderen op slag in sukkels van de bovenste plank als ze zich in zo'n idioot harnas hijsen. Maar ze vinden het prachtig! Nu zijn ze namelijk 'grote meneren en reuze belangrijk' geworden, vinden ze zelf. Als je ze aanspreekt op het feit dat ze ineens toch wel aardig wat weg hebben van een oliebol van Oudjaar daarvoor, zeggen ze vaak besmuikt dat de baas het zo wil en dat het wel zo 'netjes' is. WTF??! Netjes? Voor wie? Ik zie liever een verzorgde, frisse meneer voor me dan zo'n sneue rukker in een duidelijk ongemakkelijk zittend, lelijk pak met van die veel te grote glimmende nette schoenen met leren zool. Iemand is zichzelf niet meer in een uniform en komt dus altijd onzeker dus onbetrouwbaar over. Maar er is een lichtpuntje…..een keer per maand worden de 'reuze belangrijke' sukkels een beetje zenuwachtig! Dan staat er iets heel belangrijks te gebeuren…..Casual Friday! Ja, dan heeft de baas besloten dat ze op die ene vrijdag het harnas thuis mogen laten en ze, wel netjes, in hun eigen kleding aan het werk mogen. Op die dag kun je een klein beetje zien wie nou eigenlijk wie is en wordt er om 16.00 zelfs een klein borreltje gedronken, hilariteit te top! 

Kijk, zo houdt de echt grote man de, zich grote man wanende, sukkel onder de duim en aan het werk!

Wel zo netjes, inderdaad!

Ik geniet altijd zo ontzettend van die shows op tv waar een heel uur lang van alles wordt weggegeven aan mensen.

Oprah's Kerstshow bijvoorbeeld, iedereen in het publiek krijgt alle favoriete 'must-haves' van Oprah…prachtig beddengoed, de lekkerste pyjama, alles om je dinertafel luxe mee aan te kleden, een 86-delig servies, heerlijke badproducten, de 20 beste cd's van het moment en meteen ook maar een B&O geluidsinstallatie om deze op af te spelen, 2 tickets naar een tropisch oord waar men 2 weken geheel verzorgd en in alle luxe zal verblijven, een waardecheque van $ 25.000 van een Home Decorating company (meestal Pottery Barn) om je hele huis opnieuw mee in te richten en als klap op de vuurpijl het nieuwste model van een willekeurig dik automerk…voor iedereen!

Extreme Home makeover is er ook zo een…tuurlijk is het geschreeuw van Ty behoorlijk vermoeiend en zou ik hem regelmatig een flinke draai om zijn oren willen geven om dat geschreeuw te stoppen. Maar ze hebben altijd een gezin gevonden dat deze makeover zo ontzettend verdiend en nodig heeft dat je het geschreeuw vergeet en plaatsvervangend inhalig wordt voor deze mensen. Er kan niet genoeg creativiteit gebruikt worden en er kunnen niet genoeg vrachtwagens vol mooie spullen aangereden worden wat mij betreft. Helemaal mooi is het als het oude 'huis', wat vaak niet meer dan een lekkende en verzakte stacaravan is, helemaal neergehaald wordt en er een prachtig soort landgoed voor in de plaats komt. Als dan ook nog de plaatselijke hypotheker komt melden dat de hele hypotheek afbetaald is en een andere meneer meldt dat voor alle kinderen, en dat zijn er vaak veel, hun hele studie betaald is, dan gaat bij mij het dak er af!

Als ik eens problemen heb met in slaap te komen, fantaseer ik over wat ik allemaal kan doen met 15 miljoen, gewonnen in de Staatsloterij. De vrienden die ik allemaal minstens 100.000 zou geven, mijn ouders waar ik een heerlijk huis voor koop en dit huis helemaal mee inricht, de kleinere goede doelen die nooit op enorme bedragen hoeven te rekenen waar een enorm bedrag naartoe gaat, het beginnen van mijn eigen dierenrusthuis waar dieren die een verwaarloosd bestaan achter de rug hebben tot hun einde in alle rust en liefde kunnen blijven. Ik doe vanwege het enorm opgelopen adrenalinepijl in mijn lijf de 1,5 uur erna helemaal geen oog meer dicht, maar als ik dan eindelijk inslaap is het een diepe, tevreden en intens gelukkige slaap.

Ik vraag me weleens af waarom we niet allemaal veel meer geven in het leven, het mes snijdt altijd aan 2 kanten namelijk…de mensen waaraan je geeft worden gelukkig maar je wordt er vooral zelf ook zo ontzettend gelukkig van!

Omdat ik nooit alles wat ik kwijt wil ook kwijt kan op Twitter, omdat Hyves volgens mij alleen nog door mensen onder de 20 wordt gebruikt, omdat Facebook het nieuwe Hyves is en ik Facebook dodelijk saai vind en omdat de mensen om mij heen moe lijken te worden van het feit dat ik dan mijn mening maar de hele dag bij hen ventileer….een weblog!

Nou ja, een poging daartoe dan.

Ik lijd aan digibetisme en sowieso alles in het leven wat langer dan zo'n 5 minuten kost om me eigen te maken is niet aan mij besteed, dus of dit ook een volwaardige blog gaat worden is maar zeer de vraag.

In ieder geval staat er nu tekst in een venstertje en dat ken ik…het zou kunnen zijn dat mijn eerste blog een feit aan het worden is, het kan ook zijn dat ik een lange mail aan de weblogredactie aan het typen ben en in dat geval alvast mijn excuses…digibetisme!

Ik denk dat ik mijn goede vriend Werner ga vragen mij hier eens volledig wegwijs te maken, die schrijft hier al wat jaartjes en lijkt een tevreden blogger.

Waarom er steeds een hele zin ruimte onstaat als ik op ENTER druk is me al een raadsel…we kunnen toch gewoon naar de zin hieronder???

Ik vind ook de vormgeving niet mooi (heb zo'n standaard ding gekozen) en ik snap niks van alle opties die ik heb. En ik hou zo van opties! Opties zijn noodzakelijk en geruststellend, het hebben van opties geeft hoop en zorgt dat je kunt blijven ademen. Maar als je niet weet hoe je je opties benut dan zijn ze een Tantaluskwelling…vrijheid is nabij, maar als je er naar reikt dan kun je er niet bij!

Zoals gezegd weet ik niet of deze onbevangen poging mijn vriendenkring gezond en in stand te houden gaat uitgroeien tot een volwassen blog maar ik hoop het zo!

Geloof me als ik zeg dat iedereen beter af is als dit gaat slagen…ik kan altijd alles kwijt wat ik wil, en dat lucht op, en iedereen kan zelf kiezen of ze het willen horen/lezen.

Aan de makers van deze website: Zouden we niet gewoon helemaal opnieuw kunnen beginnen? Schermpje om te typen en verder GEEN opties. En gaandeweg, als ik wat vertrouwder met mijn weblogpagina ben, geef ik dan wel aan aan welke optie ik behoefte zou hebben en dat jullie die dan maken. Dan kan ik in alle rust meegroeien met jullie en jullie met mij. Het zou de meest kansrijke relatie worden die ik ooit aanga in mijn leven, mooi he?!

UPDATE: Oh my God, stel ik me hier kwetsbaar op als 'Digibeet', volkomen afhankelijk van de weblogontwerpredactiemensen, blijkt het hier 'Analfabeten' te betreffen gezien deze melding: Updates worden verbergd voor de publieke feeds in weblog.

 Ik zie het nu echt heeeeel somber in…Werneeeeeeeer???!